به نام خالق زیبایی

همان طور که همه میدانیم آلبوم مولویه شهرام ناظری چندی پیش به بازار آمد و مثل دیگر آلبوم های وی مورد توجه علاقه مندان  قرار گرفت. آهنگ سازی و فضا سازی قوی حافظ ناظری حاکی از آن است که او قدم محکمی در زمینه موسیقی برداشته و سعی دارد تحولی در آن به وجود آورد ( که درست یا غلط بودن آن را به بزرگان می سپاریم ) البته به نظر من جز در زمینه نواختن سه تار آن هم در بخشهایی تحول دیگری نمی یابیم کما اینکه در قسمت هایی از البوم که قطعات آوازی در آن زده میشود میتوان به یاد البوم پرند جلال ذوالفنون افتاد . و ما نو آوری که مثلا در پرند ذوالفنون یا قبل تر مرکب خوانی شجریان میبینیم در این اثر ملاحظه نمیکنیم

دیگر آن که  جز یکی دو مورد از آهنگها که در آن تغییراتی در تنظیم صورت گرفته بقیه، آهنگ هایست که شهرام ناظری در کنسرت های قبلی خود خوانده . در این جا این سوال مطرح است که چرا این آلبوم بازخوانی است ؟ چرا شهرام و حافظ ناظری برآن نیامدند که آلبومی با آهنگ هایی جدید ارائه دهند؟ به نظر من کسی مانند شهرام ناظری که نشان مولانا را بر سینه دارد و جز نوادر موسیقی و باعث فخر هر ایرانی است باید هر آلبومی که می دهد با قبلی از نظر اجرای آهنگ ها متفاوت باشد که با توجه به توانایی های وی و حافظ چیزی دور از دست نیست.

در هر صورت امیدوارم که شهرام و حافظ ناظری روز به روز موفق تر باشند .